Statsraaden kjem heim

Like før klokka 12 sjekka eg ut frå Thon hotell Bryggen, godt innpakka for å stå imot eit iskaldt snødrev som vêrgudane hadde bestemt seg for å plaga Bergen by med. Sanseapparatet kan nok teknast at var noko svekka etter gårsdagens hyggelege julelunsj, som varte til langt på natt. Så når eg bestemt meinte at eg hørte song i det fjerne var eg like ved å avskriva det som kreativ øresus. I dette vêret skulle ein tru at dei fleste hadde fornuft nok til å søkja ly, og langt mindre syngja for full hals. Men øyrene laug ikkje - det var bestemt song eg hørte, nærare bestemt mannsrøyster - mange mannsrøyster.

Etter å ha rusla eit lite stykke opnebarer kjelda for denne uventa overraskinga seg. Inn vågen sigler Statsraad Lehmkuhl med mannskapet oppstilt i stormasta medan dei syng:

It's time for us to leave Her!

I snødrev og bitande kulde er dette eit mektig syn, og framstår som noko av det mest råstilige eg nokon sinne har sett. Solvang hadde utan tvil vore stolt over opptrinnet, og det er ikkje fritt for at erkebergenske kjensler vakna sjølv i ein Askøystril på kaikanten denne dagen. Frå tomme intet strøymer hutrande bergensarar til, og Statsraaden legg til kai til applaus frå ei etterkvart stor gruppe tilhøyrarar. Ein skulle nesten tru at det framleis strøymer ørlite saltvatn i blodårene på vestlendingane...