Dette kom eigentleg godt med på søndagen, der vinden var langt friskare. Vanskelighetsgraden aukte, og fokus gjekk naturleg nok frå teknikk-trening til fart. Og endeleg kom eg forbi punktet der eg nesten har kommen på plan til faktisk å plana skikkeleg. Her gjekk det unna, og med armer som no er minst fire cm lengre enn før, var det berre å tvihalda i bommen. Meir eller mindre (helst mindre) kontrollert nærmast spratt eg frå bølgetopp til neste i nifst tempo - dette var festelege saker!!! Når eg etterkvart klarte å leggja inn litt styring i tillegg vart jo dette bra - men uhyre slitsomt. Her trengs det øving, og ikkje minst teknikk på å få med trapesen slik at armane kan få litt kvile. Øving gjer vel meister, og heldigvis ligg heile sommaren framfor oss!
